bilmemkaçıncı.

En sevmediğim laflardan biri de, "Biliyordum ( ben sana söylemiştim )." lafıdır.
Şükür ki, çok duymam ama ne yazıkki çok söylerim. İstemem söylemek, söylememek için her şeyi de yaparım. Ama bir an geliyor, "bana fikrimi soruyorsan, ve yapmıyorsan, al sana sonucu." diye yüze vurmak istiyor insan. Ama artık söylemiyorum, çünkü insanlar kendi görmedikçe hiçbir şeyin yanlış olduğunu anlamayacak, bunu bilince bunu söylemenin de bi anlamı kalmıyor, anlıyorum çünkü onları. Ben de öyleyim, bin kere uyarın bir konuda, yapmak istiyorsam, yaparım ve sonucuna da katlanırım paşa paşa.
Nasıl oluyor da, sonucunda bu sözü duymuyorum peki? Çünkü kimseye fikrini pek sormuyorum.
Sanırım zaten yanlışın ve doğrunun ne olduğunu ve bana neler getireceğini biliyorum; onay beklemiyorum başkasından..(başkasının fikrini soranlara da bir lafım yok, bence benden daha iyi yapıyorlar.) Yanlışımı yapıyorum, sonucunu görüyorum ve kendi kendime söylüyorum:

" Biliyordum! "

*ve ardından eklemeye de bayılıyorum:

"N'olursa olsun, pişman değilim.!"

Bilmiyorum bugün kaçıncı oldu, neyseki artık saymıyorum..