Bitti.

Son noktaydı bu, son damla.
Bu aksam akıtıcam seni icimden, tam da istedigin gibi.
Bekledim ben seni, her an her saniye hayallerle.
Her hareketine bahaneler uydurdum, kendimce.
Acıklaması var sandım, yokmus.
Senmissin o, benim o da degildir dedigim sen.
Hayal kırıklıgı, sanırım en cok yasadıgım duygu, en yakından tanıdıgım.
O yapmaz derken, yanıldıgımsın.
Neye bekledigini bilmeden, niye bilmeden bekleyenim ben.
Ama bu gece son, bahanen ne olursa olsun.
Gidiyorum ben, gözünün önünden, kokundan uzaga gidiyorum.
Gülüsünü görmek canımı yakıyor artık, hayatımı altüst ediyor.
Ben artık darmadagın bir hayat istemiyorum, korkuyorum.
İzlerinden, ellerinden, gözlerinden, senden.
Karsıma cıkma, uzak dur, ucup gidiyor saclarım ellerinden.
Arkandan bakıyorum son kez, o an bile seni ne kadar özleyecegimi düsünüyorum.
Bu gülüs bana ne kadar yeter diyorum kendime.
Hadi simdi git, durmak bilmeyen yagmur silsin kaldırımlardaki tüm izleri.
Unut simdi gecmisi, bütün olan biteni.
Sen zaten hep kendini düsündün, hep kendini.