Yeni.

Yeni hayatları severim, insan çırpınmıştır yorulur ve artık
Yeniliklerin zamanıdır.
Alınan nefes yenidir, verilen değer yenidir, savunulan düşünceler kendinindir.
Kalp sıkışması, beyin yorgunlugu..
Yeni hayatlarda bunlara yer yoktur. Tertemizdir.
Yeni her şeyi severim.
Kıyafetleri, ayakkabıları, günleri, şehirleri, insanları...
Eskileri silip attığım günü severim, yeterleri ve keşkeleri unuttuğum o rüyaları ben.
Kitap okuyorum bu aralar bolca, müzik dinliyorum.
Yarı-aşık bir hikaye dinleyip, imkansız ama güçlü bir aşk okuyorum, ne tezat!
Seyehat ediyorum, şehirler değiştiriyorum; yeni insanları bilirsin.
Ne güzelsin, ne komiksin, niye neden niçin kim?
Cevap vermiyorum bazen, susuyorum sadece.
Yeni hayatlar başlıyor, yanıbaşımda.
Bazıları bitiyor, ne garip.
Duygulanıp ağlıyorum, üzülüp ağlıyorum, sevinip ağlıyorum, deli miyim neyim...
Bazen başımı babamın göğsüne, bazen arkadaşımın dizine yaslıyorum.
Hayal kuruyorum zaman zaman, ya da yeniden hatırlıyorm geçmişimi.
Ne yapmışım, nasıl yapmışım yargılamadan, ben olduğum için; biliyorum.
En yakın arkadaşım çok büyük sıkıntıda olduğumu söyledi, inanmadım bugün.
Cevaplar Kitabıma dokunmaya korkuyorum şu sıralar.
Batıl inançlarım için fazla kırılganım sanırım.
Başkalarının mutlulukları şuan beni umutlandıran tek şey.
Bir de alışveriş.
Off, takıntılıyım biraz.
Ama ben bensem bugün, ve yarın da ben olacaksam hala;
Bugün kendimi böleceksem parçalara veya izin vericeksem kırılmaya
O zaman nerede benim kendime sevgim? Hani benim değerim?
Hayır efendim, sen de yapamayacaksın.
Kimsenin geçmişini yüklenmeyeceğim artık.
Kendi korkularım ve geçmişim bana yeter.
Sandığınız kadar güçlü değilim, ve sandığınız kadar umursamaz.
Korkuyordum elbet, bir gece unutmuştum korkmayı; ama sabah uyandım ve rüyaymış hepsi.
Çok öncelerden sadece benim bildiğim hikayem asıl o gece başladı ve bu öğlen son buldu.
Buldu mu gerçekten?
Yolunu buldu mu, mutlu mu?
Sanmam, bilmem, görmem, duymam.
Artık tek bir adım atmam.
Hayat benim, duygu benim, kalp benim.
Artık kimselere emanet etmem.